Mijn verhaal begint op 5 januari 2026, in de avond te Bloemendaal.
Toen vond de ontdekking van de Driehoek van Vergeven plaats.
Geen product van channeling of AI maar simpelweg tijdens zelfonderzoek en het onderwerp vergeven, overeenkomstig het evangelie van Jezus.
Had ik mezelf wel ooit echt vergeven naar andere mensen?
De eerste kennen we wel: Anderen vergeven wat zij ons hebben aangedaan.
Maar we zijn niet alleen slachtoffer maar ook dader, nietwaar?
Omdat ik geen directe herinnerling had aan de tweede regel, besloot ik het gewoon dan maar (mogelijk weer) te doen: ‘Heer, vergeef mij wat ik andere mensen heb aangedaan.’
Op het moment dat ik dat deed kwamen er beelden boven, gedachten en gevoelens. Ik keek er naar. En ook al vroeg ik me af, of dat het allemaal wel zo ernstig was, mijn daden, vroeg ik toch om vergiffenis. Omdat we bij deze regel niet alleen moeten kijken naar wat wezelf denken maar ook wat andere mensen denken over onze daden naar hen.
Toen… geheel onverwacht was daar plotseling het heldere besef van: Heb jij jezelf vergeven naar jezelf?
Natuurlijk zijn we ook niet onschuldig naar onszelf. We doen dingen door de jaren heen vanaf onze jonge jaren waarvan we spijt hebben. Ons voor schamen. We hebben zelfdestructivieit aan de dag gelegd en vaak niet zonder gevolgen. Een donkere wolk heeft zich boven ons hoofd opgebouwd. En dat weten we, nietwaar?
Natuurlijk wilde ik ook mezelf vergeven naar mezelf!
Toen vond er totale innerlijke vergeving plaats. Ik zag mezelf staan als kind van een jaar of 6-8 in het licht en ongekend innerlijk vrolijk. In mezelf werd ik bevrijd van de last van het verleden (wrok, schuld en zelfhaat) door totale innerlijk vergeving. In enkele minuten vond alles plaats, terwijl ik daar alleen was in onze huiskamer, thuis te Bloemendaal.
Zo ontstond de Driehoek van Vergeven: 1. Je vergeeft anderen, die jou iets hebben aangedaan. 2. Je vergeeft jezelf, wat je anderen hebt aangedaan. 3. Je vergeeft jezelf, wat je jezelf hebt aangedaan.
Toen ik de volgde morgen opstond ervoer ik diep in mezelf die enorme ongekende innerlijke vrolijkheid. Pas de dag daarop vertelde ik Chandra erover aan tafel en zij ervoer voor zichzelf direct haar innerlijke bevrijding door de DVV. En daarbij stroomde tranen over haar wangen, van ontroering en herkenning.
Was dit allemaal toevallig ontstaan of zat er meer achter? Zit er meer achter?
In ieder geval was voor mij begin april 2023 het ontwaken. De persoon en de waarnemer van de persoon zijn een en hetzelfde, niet-twee. Je bent de wereld die je waarneemt. Er bestaat geen apart zelf. Je bent alles en niets. Bewustzijn is gelijk aan zijn inhoud. Jij bent het leven en het leven is jou. Het leven omvat niet alleen het onsterfelijke maar ook het sterfelijke, zonder de ene boven de ander te plaatsen. Je bent evengoed voor de volle honderd procent goddelijk als menselijk voor de volle honderd procent. Ik-en-mezelf houdt conflict in. Als de waarnemer en de persoon tegen elkaar wegvallen is er transformatie en zal er sprake zijn van de ongeconditioneerde geest ofwel keuzeloos gewaarzijn. Dan zal er sprake zijn van innerlijke vrede.
Maar ik bemerkte al snel dat niemand me echt begreep. Of wilde begrijpen: want het is eng om jezelf op te geven als een waarnemer tegenover de persoon. En de persoon niet als onderdanig te beschouwen. Nee, want de filosofie van veel spirituele zoekers zegt immers: ‘De wereld is een illusie. Bewustzijn oneindig en eeuwig. Het ware zelf.’
Maar er is geen ware zelf. Hoe werkelijk bewustzijn ook moge zijn. Dat liefde oneindig en eeuwig is maar het vormt geen apart zelf tegenover de persoon. Zoals de oceaan en het leven erin ook geen twee zaken zijn.
Het heilige van liefde zelf maakt van het (verdere) leven niet iets minder belangrijks.
Het denken heeft de denker verzonnen: de denker tegenover het denken. Maar in werkelijkheid bestaat er slechts enkel denken.
Ik en mezelf, ik en het andere, ik en de wereld,… staat gelijk aan het innerlijk conflict van de mens.
Toen kwam de ontdekking van de Driehoek van Vergeven. Een krachtig hulpmiddel en niet de weg naar de Waarheid. Want ik had direct gezien en begrepen in april 2023 dat er naar de Waarheid geen methode en geen guru bestaat. Op dat moment twijfelde ik aan al mijn overtuigingen. Daarom kon ik direct zien wat voor me lag en ligt. Je bent de wereld die je waarneemt. Vrijheid gaat aan vrijheid vooraf en geen een of ander hulpmiddel.
Toch ging ik weer op zoek vanwege alle strijd in de wereld, zoals tussen Hamas en Israel.
Geen enkele (wereld)leraar had die ellende weten te voorkomen. En na mijn ontwaken in april 2023 verwachtte ik eerlijk gezegd niet dat ik wel begrepen zou worden. Had Jiddu Krishnamurti niet bij het einde van zijn leven gezegd: ‘Niemand heeft mij begrepen.’? Zou mijn leven als boodschapper hetzelfde lot beschoren zijn? Een veelvoud aan leraren: Ramakrishna, Ramana Maharshi, Alexander Smit, Nisargadatta, Jezus, Boedddha, Jiddu Krishnamurti, Osho, Sathya Sai Baba, Da Free John, Andrew Cohen, Poonjaji, Mooiji, Sadhguru, enzomeer, hadden de gewelddadige chaos in de wereld niet weten te voorkomen. Ook tijdens de ‘magische’ eeuwwisseling bleven alle wonderen uit, nietwaar?
Daarom dat ik verder op zoek ging, in oktober 2023, ondanks mijn eerdere ontwaken.
Voor mezelf geloof ik niet dat de mensheid van buitenaf gered kan worden door een of andere nieuwe wereldleraar. Ik geloof zelfs het tegendeel. Het wachten op zo’n leraar zal juist ons gevangen houden.
Maar mijn ontdekking van de Driehoek van Vergeven geeft hoop als een hulpmiddel, om de mens innerlijk te reinigen, zich op die manier open te stellen voor de universele liefde, de zogenaamde wederkomst van Christus (Godsliefde).
Een nieuwe mens betekent een andere wereld. Wij als mensheid zijn zelf verantwoordelijk. En geen Imam Mahdi, geen Jezus, geen Messiah, geen Maitreya, en geen Kalki Avatar.
(Wordt vervolgd.)